Берзаман әти иптәшләре белән урманга утын әзерләргә барган, ат белән кайтып килгәндә ике зур елан юл аша чыгып барган. Берсе ялгыш арба тәгәрмәченә уралган, ә икенчесе атны куып җитәм дип урала-урала, сикергәләп боларны куарга тотынган.

Максаты – хәзерге заман геройларына хөрмәт күрсәтү һәм истәлекләрен саклау.

Колагына наушник тыккан, чыбыклары ябык күкрәгенә төшеп буталган, озын кара чәчләре тәртипсез рәвештә укмашып иңнәренә таралган, сәленеп торган футболка, тишек-тошык тубык башлары таушалып чыгып беткән джинсы чалбар кигән Илгизәр берни дә булмаган кебек, беркемгә дә игътибар итми, бүлмәгә кереп диванга җәелеп ятты. Озын ябык аякларын журнал өстәленә куйды. Үзе телефонын «сыйпавын» белде.

Безнең авылда ирләр бер-берсенә ярдәм итеп, бергәләп эшләргә ярата.

Башкортстан “МолоТ” проекты финалында лаеклы чыгыш ясады.

"Татар атамасы – этноним, ягъни халыкны атый торган исем. Аның этимологиясе хәзерге көнгә кадәр бәхәсле"...  Күренекле галим Мирфатих Зәки улы Зәкиевның тууына – 98 ел.

 «Гвардеец» хәрби-патриотик җыены Идел буе федераль округында булачак  яугирләрне тәрбияли.

Бу пәйгамбәрнең тулы исеме ‒ Лут ибн Харан ибн Тарих (яки Азар). Ул Ибраһим пәйгамбәрнең бертуган агасының улы. Ибраһимның рөхсәтен алып, Лут пәйгамбәр Содом шәһәрендә төпләнә. Бу кала халкы үзенең әдәпсезлеге, көферлеге, начарлыгы белән дан тоткан. Аларның кәсебе дә кеше талаудан гыйбарәт була.

«Мин беркемгә дә кирәкмим. Ирина да юк… Ул да күптән минем барлыгымны оныткандыр. Яхшы ир эзләп тапкандыр да тәртипле балалар үстерәдер. Ул булдырыр… Мин генә ул, бер «бестолковый». Беркемдә дә минем кайгым юк…» Шул чуалчык уйлардан арына алмады ул. Кая барса да, барыбер иде Линарга.

Башкортстан Башлыгы Радий Хәбиров республика оператив штабы утырышын үткәрде.

Башкортстанда 2026 елда игълан ителгән Зур һәм тату гаилә елында студентлар отряды хәрәкәте үзенең эш һәм ял итү мәйданчыгы гына түгел, гаилә коруга сәбәп була алуын да исбатлады.

Нәзирә гаҗәпләнүеннән егылып китә язды. «Исең-акылың китәр! Радик шулмы?! Охшамаган да кебек... Баеган булып чыга бит инде бу! Бирәм дигән колына чыгарып куяр, ди, юлына. Ходай Тәгалә минем кебекләрне дә ишетер икән. Эзләп торасы да юк, үзе кайткан. Элек аракы эчкәндә дә шулай матур сүзләр сөйләп теленә салынып утырырга ярата иде. Хәзер бөтенләй остарган...

Аннан кап-кара костюм кигән, аның эченнән күзнең явын алып торган ап-ак күлмәге күренгән, кып-кызыл галстугы корсагы өстенә яткан юан ир төште. Кара күзлеген бер салып, бер киеп,як-ягын боргаланып карый-карый түрәләрчә килештереп, «важный кешеләрчә» атлап йорт түренә узды.

Әллә тормыш усаллашты, әллә гадәтләр бик еш үзгәреш кичерде, яшьләр арасында кабат бер начар гадәт барлыкка килде. Ике сүзнең арасына  әшәке сүзләр кергәли башлады.

Армиядә чагымда бер-бер артлы үлгән әти белән әнидән калган йортта, авылда, дөньяда бер ялгызым калгандай хис иттем үземне...

Тунның йонлы ягын эчкә кию яхшы булса, сарыкларның йоны тышта үсмәс, эчтә булыр иде.

– Бәрәңгене дә иртә алдык. Кишерләрне дә. Эшне бетереп торабыз әтиең кайтуга, диде. Казларны да йолкып бетерәбез дә, бер эш тә калдырмыйбыз, ул кайткач өйне зурайтабыз диде-е, – дип такмаклый-такмаклый елый.

Сөенче! Журналыбызның быелгы дүртенче саны шушы көннәрдә укучыларыбызга барып ирешергә тиеш. Анда түбәндәге язмалар урын ала.

Хатынның кәкрәйгән гәүдәсе бераз турайгандай итте, ул акрын гына кулын күтәреп, сары йөзенә төшкән чәчләрен сыпырды. Линар тәрәзә турысында асфальтта басып торса да, аның һушсыз күзләренә җан керүен, йөзенә нур кунуын йөрәге белән сизгән кебек булды. Үзе дәхатынга таба талпынып куйды. Кычкырып әйтергә базнат итмәсә дә, кипкән иреннәре гомерендә беренче кабат: «Әни!» – дип пышылдады. Тик хатынның йөзенә кунган бәхет нуры кинәт кенә шултиклем тирән кайгы, чарасызлык белән алышынды,...

– Миңа дисәң, Корчагин ни, Островский ни – икесе дә бер инде! – диде Хрущев.