Кара урман сере

Кышкы кич. Ай кара болытлар артында яшеренгән иде. Авылдан ерак түгел урнашкан Кара урман тын тора, әмма аның эчендә ниндидер серле көч яшеренгән кебек иде. Бу урман турында авылда төрле хикәяләр сөйләнә: кайберәүләр анда югалган кешеләрнең җаны гизә ди, ә кайберәүләр – ул җирдә борынгы сихер көче яши, дип ышанды.

Илдар, авылда яшәүче гадәти бер егет буларак, бу хикәяләргә ышанмый иде. Ул урманга еш йөри, балык тотарга яки ауга чыгып китә иде. “Бу бары тик халык уйдырмалары гына,” – дип көлә иде ул, дуслары аңа урманга барырга куркыныч, дип кисәткәндә. Ләкин шул кичтә Илдарның тормышы мәңге үзгәрер дип берәү дә уйламагандыр.

Илдар, кышкы урман тынлыгыннан ләззәтләнеп, Кара урманга юнәлде. Кулында балта, аркасында кечкенә капчык. Төнге урманда кар шыгыр-шыгыр килеп ята, аның адымнары илаһи  тынлыкны боза иде. Ай яктысы белән урмандагы агачлар арасыннан үрелеп, Илдарның юлын яктыртып торды. Шулай да нигәдер аңа үзен күзәтәләрдер кебек тоелды.

Кинәт аның алдында бер яктылык балкып китте. Бу Ай нуры түгел, ә ниндидер ят, суык нур иде. Илдар, кызыксынуын җиңә алмыйча, шул яктылыкка таба атлады. Ул бер ачыклыкка чыкты, анда уртада зур таш тора иде. Таш өстендә билгесез символлар язылган, алардан ниндидер сихри яктылык бөрки. Илдар якынрак килде, әмма күңелен ниндидер курку хисе биләп алды.

“Бу нәрсә?” – дип пышылдады ул, ташка кулын сузып. Ләкин куллары ташка тигәч, ул кинәт катып калды. Аның тирәсендәге салкын тынлыкны ниндидер серле бер тавыш бозды – бу тавыш агачлар арасыннан килгән кебек иде, әмма аның чыганагын күреп булмады. Илдар артына борылды, ләкин анда беркем дә юк иде. Аның йөрәге шартлап чыгардай булып тибә иде.

Кинәт таш өстендәге символлар яна башлады, һәм урманда ниндидер көчле җил чыкты. Илдар артка чигенергә тырышты, әмма аның аяклары җиргә ябышкан кебек иде. Ул шунда ук шайтаннар турындагы риваятьләрне искә төшерде. Авылда әбисе еш кына сөйли иде: “Кара урманда борынгы рухлар яши, алар белән уйнау куркыныч!” Илдар моңа ышанмаган иде дә, ләкин хәзер ул бу сүзләрнең дөреслеген аңлады.

Таш янында күләгә кебек бер нәрсә пәйда булды. Ул кеше сурәтенә охшаган иде, әмма йөзе ачык күренмәде. Ул Илдарга якын килде һәм тирән, суык тавыш белән телгә килде: “Син безнең серне ачарга теләдең, егет. Хәзер син үзең урманның бер өлешенә әйләнерсең.” Илдарның тәне калтырады, ул җавап бирә алмый иде. Күләгә якынрак килде, һәм Илдар аның күзләрен күрде – алар кызыл ут белән янып тора иде.

Кинәт Илдар үз янындагы дөньяның үзгәрүен аңлады. Урман юкка чыкты, ә аның урынында караңгы, чиксез бушлык пәйда булды. Ул шунда борынгы тавышлар ишетте – алар аңа ниндидер сораулар бирә иде, әмма ул аларны аңлый алмады. Ул үзенең җанын югалткан кебек хис итте, әмма шул ук вакытта аның күңелендә ниндидер яңа көч уянды...

Иртән авыл кешеләре Илдарны урманда тапты. Ул таш янында ята , әмма аның йөзен ниндидер ят сабырлык биләп алган иде. Ул сөйләшми, әмма аның күзләрендә ниндидер серле яктылык бар иде. Авылда аның турында төрле сүзләр йөрде: кайберәүләр аның рухлар белән сөйләшкәнен әйтте, ә кайберәүләр – ул хәзер урманның сакчысы, дип ышанды.

Илдар беркайчан да ул төннең серен ачмады. Ул авылда яшәвен дәвам итте, әмма һәр кич урманга таба карап тора иде. Аның күзләрендә шул ук бер ят яктылык балкыды. Кара урман үзенең серен саклады, ә Илдар үзе аның бер өлешенә әйләнде – мәңгегә...

Илдус ФАЗЛЕТДИНОВ фотосы.