Угрыга бүләк

Мәлик ибн Динарның сөйләвенчә, көннәрдән бер көнне  аның өенә карак килеп керә. Эзләнә, актарына, ләкин алып чыгып китәрлек берни дә тапмый.

Ул өйдән чыгып китәргә җыенганда, Мәлик ибн Динар аңа:

– Әссәләмегаләйкем, – дип дәшә.

Карак:

– Вәгаләйкемсәлам, – дип җавап бирә.

Шуннан соң хуҗа аңа:

– Син биредә дөньяви тормыштан берни дә тапмадың, киләчәк тормыштан берәр нәрсә теләмисеңме? – ди.

Карак:

– Әйе! – ди.

Мәлик ибн Динар аңа тәһарәт алып, ике рәкагать намаз укырга куша.

Карак шулай эшли. Аннары:

– Иртәнгә кадәр калырга ярыймы? – дип сорый.

Мәлик ибн Динар бу кешене дингә өнди, аннары алар мәчеткә китә.

 Дуслары аны бу кеше белән бергә күргәч:

– Кем бу? –  диләр.

Мәлик ибн Динар:

– Ул бездән урларга килгән иде, әмма без аның йөрәген урладык, – дип җавап бирә.