Зариф ӨСӘНГУЛОВ. Мәхәббәт өчпочмагы. Хикәя

Гүзәл яз көне иде. Уфаның Свердлов урамыннан Гөлназ үзенең китаплары белән китапханәгә юл тотты. Аның йөзе һәрвакыттагыча елмаюлы, ә күңеле нечкә хисләр белән тулы иде. Гөлназ – нәфис, акыллы кыз, университетның филология факультетында укый. Аның күңелендә бер сер саклана: ул гомер буе Илдарны ярата.

Илдар – Гөлназның курсташы, шаян, зирәк һәм иҗади егет. Ул гитарада уйный, шигырьләр яза һәм һәрвакыт тирә-юньдәгеләрнең игътибарын җәлеп итә. Гөлназ аны беренче курстан бирле ярата, ләкин беркайчан да үз хисләрен аңа әйткәне юк. Ул аның янында булса, шатлана, аның елмаюына соклана, йөрәге тибеше тизәйгәннән-тизәя.

Ләкин бу язда барысы да үзгәрде. Университетка яңа студент килеп керде – Ләйсән. Ул чибәр, үзен ышанычлы тота, күңеле белән дә ачык кыз. Ләйсән тиз арада Илдар белән дуслашты. Алар бергә күп вакыт үткәрә башлады: кичәләрдә бергә җырлыйлар, китапханәдә бергә укыйлар, хәтта Агыйдел ярында йөриләр. Гөлназ моны күреп, эченнән генә сызлана иде. Үзеннән кат-кат сорый: «Мин Илдарга әйтсәм, ул мине яратырмы? Әллә инде соңмы?»

Бер көнне Гөлназ, бөтен җыелган батырлыгын җыеп, Илдарга хисләрен ачарга булды. Ул аны университет янындагы паркта очрашырга чакырды. Күңеле дулкынланып, сүзләрен әзерләде, әмма Илдар килгәч, аның берьялгызы булмавын күрде. Егет яныннан Ләйсән атлый иде. Гөлназның йөрәге урыныннан купты. Илдар елмаеп: «Гөлназ, син Ләйсән белән таныштыңмы инде? Ул – минем яңа музам», – диде. Ләйсән дә җылы итеп елмайды, ә Гөлназ үзен артык кеше кебек хис итте.

Шул мизгелдә Гөлназ аңлады: ул соңга калган. Илдарның күзләрендә Ләйсәнгә карата сөю хисләре балкый иде. Гөлназ хисләрен эчкә йотып, бары тик: «Бик шәп, сез бик ярашасыз», – дип кенә пышылдый алды. Ул йөгерә-йөгерә китапханәгә кереп китте, анда бер кеше булмаган урынга утырып, туйганчы елады..

Кичен Гөлназ өенә кайткач, елый-елый көндәлегенә түбәндәге сүзләрне язды: «Мин яраттым, әмма яратуым яңгыр астында калган чәчәк кебек сулды. Илдар, минем йөрәгем синең өчен ничек типкәнен син беркайчан да белмәссең. Ләйсән, син аның белән бәхетле бул. Мин сезгә бәхет телим».

Ул көндәлекне ябып, тулай торак тәрәзәсеннән йолдызлы күккә карады. Аның күзләрендә яшь тамчылары ялтырады, әмма ул яшь аралаш елмайды. Чөнки ул мәхәббәтнең нинди хис икәнен белде, аңлады, хәтта бу ярату җавапсыз булса да...

Фото: shkolazhizni.ru