Рөстәм ГАЛИУЛЛИН. Ата һәм ул. Хикәя (Дәвамы)

– Сиңа әйтәм, әй, карт дим, капкага орындылар бу­гай... – диде Зәкия карчык, ике кат салынган мендәрдән башын күтәрә төшеп.

Галим күлмәкчән генә ишеккә ташланды.

– Җил кага ла, – диде ул, әйләнеп кергәч.

Карчыгына кызганулы караш ташлады, һай, кинәт кенә йөрәге тотты шул үзен. Гомәрнең кайтуын көтеп, артык җилләнеп йөрүе ярамадымы, әллә буран баш­лангач, кан басымы кисәк күтәрелдеме – аңламассың. Иртәдән бирле урын өстендә ята.

– Гомәр кайтты бугай, – дип, кабат калкынды Зәкия карчык.

Чыннан да, ишек дөбердәткән тавыш ишетелде. Зәкия каян көч тапкандыр? – торып утырды да, яулыгын рәтләргә кереште. Кагучы – күрше Җәвит абзый малае Мансур иде.

– Галим абзый, Гомәр машинасы белән ауган бит, – диде ул, Зәкия карчык ишетмәсен дип салкыннан туңган иреннәре арасыннан сүзләрен кысып чыгарып.

– Һай, балакаем, исәнме ул? – каян ишеткән диген, Зәкия карчык ишек катына килеп басты.

– Исәнен исән. Хәле бераз авыррак. Берничә тапкыр әйләнеп, ахырдан баганага сыланган. Каны да шактый аккан...

– Кайда ул? – диде Галим, аны бүлдереп.

– Хастаханәдә. Мин Казаннан кайтып килә идем, ка­расам – юл кырыенда машиналар өелешкән. Гомәрне шунда танып алдым. Хастаханәгә алып киткәннәрен күрдем...

– Һай, балакаем, Гомәрем!.. – Зәкия карчык илереп елый башлады.

– Аның хәле бик авыр бугай, Галим абзый. Әйдәгез, хастаханәгә барыйк. Мин машина белән.

Галим, ярсулы тизлек белән чөйдәге шактый туз­ган пәлтәсен җилкәсенә элде, киез итекләрен киде дә, бүреген кулына тотып, Мансурга иярде.

– Син кая? Мин дә! – Зәкиянең кабалана-кабалана ишектән чыгып килүен күреп, Галим кире борылды.

– Галим абзый, соңга калмагаек, – дип кычкырды Мансур.

– Хәзер, хәзер. Карчык, син тынычлан, чәеңне әзерләп безне көтеп тор. Гомәр белән кайтып та җитәрбез, – дип сөйләнде карт һәм ачык ишек аша урамга атылды.

Урамны кар баскан. Мансур машинасын авыл башын­да калдырган икән. Ул араны ничек үткәнне, хастаханәгә кайчан килеп җиткәнне Галим хәтерләми. Юл буе кай­сыдыр явызы зур, алагаем тимер торба белән башына сугып килгәндәй булды. Шул «даңк-доңк» килгән тавыш эчендә: «Нәрсә өчен? Ник? Улым, Гомәр!» – дигән сүзләр бәргәләнде...

Фото: https://ru.freepik.com/

(Ахыры бар)