Амур ФӘЛӘХ. Төнге кунак. Кыйсса (5)

* * *

«Вәсимә хыянәт итә?!»

Күршесе авызыннан мондый сүзләрне ишеткәч, Зәки аздан гына тончыкмады. Бәласеннән башаяк дигәндәй, кайнар кофелы чынаягын өстәл уртасынарак эшереп куйды.

Юк, бу мөмкин нәрсә түгел! Бармактан суырып чыгарылган сафсата – күренеп тора. Мәгънәсез шаяра күршесе. Зәкинең хатыны бит ул. Сәлимгә караганда мең мәртәбә яхшырак белә Зәки аны. Ничәмә-ничә ел бергә яшиләр... «Хатын белән талаштырыр, Зәкинең нервысында уйнар өчен тагын нәрсә уйлап тапкан инде бу Сәлим?»

– Акылдан шаштың мәллә, күрше? – Зәки гаҗәпләнүдән күзләрен түгәрәкләде. – Минем Вәсимәнең холкы хәтәр инде хәтәрен, беләм, ну ул мондыйга сәләтле түгел...

– Әй, – дип кулын гына селтәде Сәлим. Аның беркатлы ахире дә башка «бозау» ирләр кебек фикерли икән. Алар да үз хатыннарына балаларча ышана, ә тегеләре уңга-сулга йөреп тора. Вакыты җиткәч, төенчекләрен җыеп чыгып киткәч, йә булмаса үзләрен өйдән куып чыгаргач кына, мөгезләрен кашырга тотына ирләр.

– Беләсеңме, Зәки, – дип дәвам итте Сәлим бераздан. – Ышану-ышанмау синең эш, ләкин синең урында әллә нинди иллюзияләр белән яшәмәс идем мин.

Сәлимнең кыюлыгына аптырарлык – әйтерсең лә ул ахиренә аның хатыны турында түгел, ниндидер бер чит кеше хакында сөйли.

– Син минем өчен чит кеше түгел, – дип дәвам итте Сәлим. – Кыскасы, Вәсимәң – йөремсәк хатын. Кемнеңдер сөяркәсе. Бары син генә белмисең бу турыда. Бәлки белергә теләмисеңдер. Ачуым килмәгәе, бөтен дусларың, танышларың белән булып чыкты бит инде. Бер...

– Синең белән дә булдымыни? – дип бүлдерде аны Зәки, авыз чите белән генә елмаеп.

Сәлимнең йөзе мизгел эчендә кызарды. Зәкинең бу сүзләре, барыннан да элек, аның авырткан җиренә тиде булса кирәк. Үзенең Әлфирасыннан башка хатыннар, ни хикмәт, аның белән дуслашудан, гыйшык-мыйшык уеныннан читтәрәк йөри. Ләкин Сәлим күршесенә сер бирмәскә тырышты.

– Минем белән – юк, – диде ул, Зәкинең күзләренә туры карарга батырчылык итмичә генә. – Ә менә Гали белән флиртовать иткәнен беләм. Ваняны вообще үзе свиданиегә чакырган...

– Нәрсә лыкылдыйсың син?! Безнең белән бергә укыган Ванямы?!

Зәкинең күз алмаларына кан йөгерде.

– Чып-чын дөреслек бу, күрше. Ач күзеңне!

Зәки уйга батты. «Саташкан бу Сәлим, саташкан... Әллә юкмы?»

Хатынын Ваня яки Гали белән янәшә күз алдына китереп карады. Бөтенләй мәгънәсез, әкияти күренеш кебек тоелды. Бераздан башын селкеп куйды – бу авыр уйлардан ничек тә арынырга кирәк иде. Юк, Сәлимнең авызын һичшиксез томаларга! Дөнья бутап маташмасын. Башка берәүгә дә үзенең яраткан хатынына ышанган кебек ышанмый Зәки!

Ул Сәлимгә каш астыннан сөзеп кенә карап куйды.

– Җитте, күрше, мондый нәрсәләрне тыңлап утырасым килми, – диде ул һәм әле дә булса өстәл уртасында үз язмышын көтеп утыручы кофе чынаягына үрелде.

– Тыңлыйсың килмәсә, күрерсең, – диде ничек булса да үзенең хаклыгын раслауны максат итеп куйган Сәлим, чынаяк авызы кебек түм-түгәрәк итеп ачылган күзләрен туп-туры Зәкигә текәп.

Һәм түш кесәсенә кереп китте. Берничә секундтан өстәлдә конверт пәйда булды.

– Нәрсә бу? – дип сорады Зәки сагаеп. – Фотографияләр мәллә?

Сәлим раслап баш какты.

– Карап чык, кызыксындырырлык нәрсәләр табарсың төсле. Ә мин тартып керәм, – диде дә коридорга чыгып китте.

Зәки конвертка үрелде. Дулкынлануын сиздереп, кулы калтырана башлады.

«Булмас, – дип тынычландырырга тырышты ул үз-үзен. – Булмаска тиеш...»

Конвертны ачып, иң өстә яткан фотографиягә күз ташлады. Яшь, чибәр, кыска чәчле егет. Кайчандыр күргәне дә бар кебек. Тик кем ул? Ап-ак киемнәре, көчле яктылык кебек, Зәкинең күзләрен авырттырып куйды. Тик иң куркынычы башка нәрсә – бу тәти егет Зәкинең Вәсимәсенә, ә Вәсимә бу егеткә елышкан иде. Вәсимәнең иреннәренә билгеле бер канәгатьлек елмаюы берегеп калган кебек...

Зәки авыр сулап куйды. Тамагына тыгылган төерне читенлек белән генә йотып җибәрде.

«Дөрес түгел! Ышанасы килми... Аннан соң, Вәсимә фотога төшкәндә генә берәр яхшы танышын култыкларга, елмаерга мөмкин бит. Кайткач, барыбер ачыкламыйча булмас анысы...»

Фоторәсемнәрне конвертка кире тыгып, Сәлимгә кайтарып бирергә уйлаган иде, ишектән күршесе килеп керде.

– Нәрсә, брат, барысын да карадыңмы? Кара, җентекләп карап чык!

Күңелен биләп алган курку хисеннән бераз айнып, Зәки башка фоторәсемнәргә дә күз йөртеп чыгарга булды. Беренчесе үк кәефен тәмам кырган иде инде, чираттагысы... Монысында да Вәсимә шул ук егетнең кочагында иде. Зәки таныды аны – уртак танышлары Ваня! Тагын берсендә күзгә-күз карашып торалар, Вәсимәнең куллары Ваняның түшендә...

Зәкинең әле сикереп торып Сәлимнең бугазына ябышасы, әле үкереп елыйсы килә башлады. Ялгышлык булырга мөмкин түгел – Вәсимә, аның ышанычлы хатыны, бүтән ирләр белән үбешеп тора!..

Зәки фотоларны өстәлгә ташлады һәм күзләрен йомды. Күз алдына Вәсимә белән икесенең туй күренешләре килде. Менә Вәсимә басып тора. Матур киемнән. Ихлас елмая, мәңге яратачагына ант эчә. Зәки дә канәгать – хатынының тугрылыгына иманы камил...

Сәлим борчылып куйды. Ни кылып ташлавын, иптәшенә нинди авырлык китергәнен әле генә аңлады булса кирәк. Берәр нәрсә әйтеп күршесен юатмакчы, аны авыр уйлардан арындырасы итеп, авызын ачкан иде, сүзләре тамагына балык кылчыгы кебек аркылы утырды. Зәки хәзер котыра башлар, Вәсимәне дөньядагы иң әшәке сүзләр белән сүгәр, дип көтте ул. Ләкин күршесе тыныч кына, күзләрен йомган килеш утыра бирде.

– Зәки, – диде ул куркып кына. – Зәки дим. Нишләп утырасың?

– Рәхәтлектән!.. Рәхәт бит, ахир...

Зәки күзләрен ачты. Алардан үтәли салкынлык, хәтта ниндидер аңлап булмый торган битарафлык бөркелеп тора иде.

– Тәртип. – Зәкинең сүзләре теш арасыннан гына кысылып чыкты. – Шуны гына әйт әле: кем бирде сиңа боларны?

– Соң, үзем инде...

Зәки күршесенә сәерсенеп карап куйды.

– Беркөнне шушында, ресторанга кергән идек. Беренче тапкыр шул чагында күрдем Вәсимәңне. Икенче тапкыр керсәм – ул тагын монда. Берәүдән фотоаппарат алып тордым... Син белми яшәмәсен, дидем...

– Ах, с...! Менә ни өчен кирәк булган икән аңа баласын төшерү! – Зәки,

Ул тешләрен кысып, йодрыклары белән өстәлгә сукты. – Тормыш шартлары начар, акча җитми, имеш...

Фото: qwizz.ru