Марат КӘБИРОВ. Мәхәббәттән җырлар кала. Повесть (18)

13

Шулайрак фикер йөртсә дә, бәхет кояшы Гөлзиләгә быел да елмаймады... Бер ел эчендә илдә дә, Гөлзиләнең тормышында да әллә никадәр үзгәрешләр булды. Әмма кыз студент булу бәхетенә генә ирешә алмады. Шулчак аның күз алдына авыл урамы буйлап җырлап йөри тор­ган көтүче Кыям абзый килде. Колагында аның тавы­шы яңгырап киткәндәй тоелды:

Алмаларын жәлли тормыш,

Җаннарыма таш ора...

Кыям абзый... Язмыш аның бөтен шатлык-куанычларын тартып алса да, җанындагы җыр-моңнарын, буй­сынмас рухын тартып ала алмаган икән бит. Сәхнәләргә менү бәхете тәтемәсә дә, урамнарда җырлаудан аны бер­кем дә тыя алмаган. Хәтта үзе фани дөньядан китсә дә, кешеләргә җыр калдырып, гомерләрнең авыр чакларына баш идерми торган бер көч калдырып киткән.

Укырга керә алмаса ни, Гөлзиләнең моңы үзе белән ләбаса. Иң мөһиме шушы түгелмени?!

Юк шул... Түгел... Урам җырчысына әйләнү Гөлзилә өчен үз җиңелүен тану ул. Көчсезлек. Кыям абзый урам­да җырлаган икән, Гөлзилә сәхнәгә күтәрелергә тиеш. Шунсыз үсеш юк. Алга китеш юк.

Гөлзилә сәхнәгә менәргә тиеш! Нинди юл белән булса да...

Кинәт Әхмәт Сабировның теге вакытта әйткән сүзлә­ре исенә төште: «Бу тәкъдим имтиханнардан соң да үз көчендә кала». Бәлки, быел да шундый ук хәлдер?.. Го­мер буе укырга керәм дип йөреп булмый ич. Әнә Нурия яши бит әле. Бер гарьләнер, бер хурланыр да барысы да онытылыр... Тау Мөхәммәткә килми икән, Мөхәммәт тау­га бара...

Гөлзилә үзенең иң матур киемнәрен киде, зур бер бәй­рәмгә әзерләнгәндәй бизәнде... Көзге алдына басып, бер­тын үзенә сокланып карап торды...

Тик ул бәйрәмгә бармый иде. Күңеле тулы ачы нәф­рәт иде аның. Тормышның гаделсезлегенә дә, үзенең көч­сез һәм яклаучысыз булуына да җаны әрнеде. Ул үз- үзенә кул салырга җыенган кеше халәтендә иде, ул бө­тен дөньясына үч итеп үз сафлыгын корбан кылырга ба­ра иде.

Атлаган саен нәфрәте артты, адым саен үзенең хак­лыгын расларга тырышты. Әйе... Шулай булсын... Ты­гылсыннар! Тәненең сафлыгын каерып алсалар да, күңел сафлыгына кул сузарга хәлләреннән килми аларның. Тә­неңне сатарга да мөмкин, тик җаныңны гына сатарга яра­мый. Алар барыбер мескен... Хәтта Гөлзиләдән дә мес­кенрәк. Гүзәлләр күңелен яулый алмагач, аларны һәр­төрле җәтмәләргә эләктереп, үзенеке итәргә мәҗбүр бу­лалар. Чын мәхәббәткә үзләренең хакы юк икәнен тоеп, ясалма ярату, ясалма елмаюларга ризалашкан мескен җаннар...

(Дәвамы бар)

Фото: relax-fm.ru